My fiancée is almost 36 weeks pregnant; we are expecting our second son somewhere between 1 to 5 weeks from today. April 16^th is his due date. We were over the moon when we found out that we were expecting last summer. In July 2018 we lost our first son after 22 weeks of pregnancy and 8 days of labour and healing physically, emotionally and spiritually from that loss was a challenging journey. In the 17^th week of this pregnancy we came close to a second tragedy. Fortunately, we were closely monitored by the hospital and with help of a surgical intervention and some fortune our child was saved. But weeks 17 till 26 felt like walking a tight rope over a deep abyss. A small misstep or an unfortunate twist of fate could cost us another child.

One can imagine the relief we felt when we made it to safer waters. The weeks after week 26 were a walk in a park in springtime. It felt great. We were so happy and proud, the baby so healthy and alive in the belly of his mum. Then the corona virus entered the scene. As with most of us we weren’t too worried at first. But we all know how quickly that escalated. Until Saturday the term ‘social distancing’ didn’t exist in my vocabulary. Now it is a thing. A big thing.

When the severity of the pandemic dawned upon me, I realized that being contagious during birth, and therefore not being allowed in the room with my fiancée, is my worst-case scenario. A little later we learned that a pregnant woman infected with the virus will be separated from her child immediately after her child is born. So we have good reasons to stay healthy and to adhere to the instructions regarding hand washing and social distancing and so forth.

Yesterday evening my girl felt depleted, like pregnant women feel. She asked me to cook and wanted me to go to the supermarket for her. In other words: she asked me to go to only place where you can still run into a lot of people at the only time it would be busy. I was flabbergasted and angrily told her no and that this was exactly the thing we shouldn’t do anymore, especially not when our fridge is full. She felt I was being a jerk. The argument lead to tears. The realization that the world has become unsafe and our child will be born precisely in this period sunk in. That was the moment the bug entered our house.

Later that same night I spoke to two friends, one of them being my business partner too. Both of them have children and wives who came back sick from respectively Switzerland and Austria. My partner told me he was tired of taking care of his whole family by himself and felt that the virus was about to catch him at any moment. I haven’t been able to get a hold of him today and I worry he is now sick too. Within a couple of hours it felt like the virus went from a theoretical concept to being present everywhere in my life.

Moments later I spoke to a friend from Brussels. His Paris based company is in jeopardy. In our brief conversation I remembered something. I believe it was Nietsche who said that when we meet challenges or adversity in our lives we should say: this is EXACTLY what I need. When I got up this morning these words were still lingering trough my mind.

What happens to us is seldom exactly what we want but in hindsight we can often see that even painful events had some hidden gifts. And for me the bug figuratively entering my house reminded me of my responsibility to be present and open.

By saying to any situation ‘this is exactly what I need’ the situation opens up. It doesn’t become more pleasant necessarily, but you will allow yourself to connect with the situation. All of a sudden your heart is in it. And by connecting with it the guidance will follow. You will know what to do, it will emerge from the depths of your consciousness.

It is a very hard practice. My child will be born in the midst of a global health crisis: this is exactly what I need. The streets of Amsterdam are filled with fear: this is exactly what I need. I see suffering and collapsing people on the news and my friends are struggling: this is exactly what I need. Not easy, right? But by acknowledging that I need these things to happen I will also feel why: because it humbles me. It reminds me of our fragile existence, our fragile planet and my fragile body. I’m reminded of the fact that I only have the present moment where I can show up in. And I feel aliveness and resilience flowing back into my system.

By saying ‘this is exactly what I need’ to everything, without any conditions or exceptions, we learn to embrace life unconditionally. This practice will lead us to letting go of judging and preferences. For judgmental and opinionated beings like ourselves this is a way towards tremendous freedom. We use our judgments for a large part to protect our egos from feeling vulnerability anyway. We never were invulnerable, we just fed ourselves with the illusion.

During these first days of our (yes: OUR) global pandemic we feel vulnerable. This is exactly what we need! When we embrace our vulnerability, we find preciousness, we find tenderness, we find compassion. When we try to escape our vulnerability, our fear gets the best of us. Before you know it, you find yourself hoarding toilet paper.

Why would you do this practice in the middle of a global crisis? Because you have no better option. The other option is rejection. That would be like saying: I don’t want this; I don’t need this. By rejecting your experience, you will disconnect from reality and make yourself a victim of the situation. You will feel sorry for yourself and try to blame others or the situation for your suffering. But by wanting the experience and opening up to all the feelings that come along with it you will receive power to respond in the most humane fashion.

First practice saying ‘this is EXACTLY what I need’ to EVERYTHING in your own life. Make it your personal mantra. You will most likely encounter all kinds of challenges and adversities soon, from medical to financial, from relational and emotional to physical. Face whatever you need to face and say: this is exactly what I need. Let life be your teacher.

And then we can reflect on this situation from a bigger perspective: why is this what is happening exactly what humanity needs? Why is the corona virus exactly what our planet needs? We as human beings are taught a very big lesson in our vulnerability, our interconnectedness, our being not separate from nature. We are shown how quickly the planet recovers when we don’t fly, we are taught what can happen if we treat animals cruelly. But we tend to quickly forget these lessons the moment we feel powerful again; we immediately become arrogant. So, let’s stick with the vulnerability for a while.

Het bericht This Is Exactly What We Need: Embracing The Corona Pandemic verscheen eerst op .

Dat we allemaal in de ban zijn van ons ego en het gevoel tekort te komen wist ik natuurlijk. Ook wist ik dat in tribale gemeenschappen de potentiële leiders al vroeg werden geselecteerd en jarenlang werden getraind door de meeste wijze ‘elders’. Maar ik wist eigenlijk niet dat wat ik probeer te bewerkstelligen zoveel lijkt op hoe het vroeger in India toeging. Dat er spirituele meesters rondliepen was me niet ontgaan maar dat die ook fysieke ontwikkeling verwachtten van hun studenten wist ik niet.

We kunnen de problemen van deze tijd niet oplossen met het bewustzijn dat de problemen creëerde. Ons collectieve probleem is niet de opwarming van de aarde, het is onze angst om tekort te komen die ons verhinderd het zelfgecreëerde probleem op te lossen. Als een stelletje machteloze consumenten kijken we weg of maken we ons druk om vervolgens weer verder te gaan met verdoven. We verdoven ons graag met werk, seks, entertainment, drank, drugs, social media, eigenlijk alles wat ons kan afleiden om maar niet te hoeven voelen. Teveel stilte is bedreigend want straks breekt het gewaarzijn door dat verdoven lijden is.

Voordat ik verder ga met vertellen hoe te gek en waardevol het is om uit dat patroon van verdoving te breken: ik ben jarenlang een hartstochtelijk fan geweest van geld, kleding, zonnebrillen, vrouwen en uitgaan. De oppervlakkigheid compenseerde ik met intellectuele interesse waardoor ik mezelf behoorlijk compleet en bijzonder vond: slim en cool tegelijk. Eigenlijk hield ik van aandacht en bevestiging en vertelde ik mezelf een verhaal over hoe goed ik was. Dat ik al die dingen nodig had om mijn pijn niet goed genoeg te zijn te verdringen: ik had geen flauw idee.

Ontwaken ging gepaard met een schreeuw en het gebeurde 15 jaar geleden. ‘Confronterend’ dekt de lading niet. Het beeld wat ik van mezelf had gecreëerd bleek gewoonweg niet te kloppen. Sterker, de diepere waarheid bleek ongeveer het tegenovergestelde. En dat doen we allemaal, ontdekte ik later. Uit angst voor kwetsbaarheid en machteloosheid creëren we een verhaal dat de illusie van grip geeft over ons leven. Onkwetsbaar en machtig, dat is hoogst haalbare. Hoe minder kwetsbaar we zijn, hoe minder macht de ander over ons heeft. Dat je leven een klinkklare leugen wordt waar je jezelf en de wereld 24/7 moet voorhouden dat het goed gaat, fantastisch zelfs, dat er altijd een innerlijke leegte overblijft die knaagt en dat je dus gedwongen bent dat knagende gevoel te verdoven, hadden we even niet overzien.

Ontwaken is niet leuk of makkelijk. Als dat zo was dan zouden we als mensheid niet hoeven doorgaan met het verwoesten van de planeet die ons voedt. Maar omdat we zo ontzettend goed zijn geworden in consumeren en overproduceren is ontwaken wel noodzakelijk geworden. 200 jaar geleden waren we nog met minder dan een miljard mensen op de aarde. Toen waren we ook bang en hebzuchtig en bereid om andere volkeren te onderdrukken of te vernietigen en alles af te pakken. En de spirituele tradities die nu nog levend zijn bestonden toen ook al. Sterker nog, de prachtige medemenslievende boodschappen, verspreid door enkele zeer verlichte zielen waren al effectief gecorrumpeerd tot machts- en geldbeluste instituten die hun versie van een religie aan de man brachten, nee oplegden. Maar als je goed zocht kon je een wijze, compassievolle leraar vinden. Dat was fijn en mooi geweest. Of je bleef gewoon een simpele burger die wilde dat zijn kinderen het beter kregen dan jijzelf. In beide gevallen zat er aan het einde van je leven gewoon nog vis in de zee. Anno 2019 weten we zeker dat als we doorgaan met onze lievelingsstrategie, struisvogelen en blind consumeren, de gevolgen binnen 30 jaar catastrofaal zijn.

“De eersten zijn de laatsten, wie nakomt gaat voorop” zei Jezus een kleine 2000 jaar geleden al. Paradoxje much? Niks daarvan, het is een waarheid als een koe. De mensen met wie het het meest fantastisch gaat zijn het minst gemotiveerd dat ter discussie te stellen. Als je genoeg geld kunt vergaren om de leegte naast je stress over je werk met leuke dingen te bezweren dan zal je wel gek zijn om een misschien wel pijnlijke confrontatie met jezelf te arrangeren, nietwaar? Toch is juist die zoektocht de meest waardevolle die je kunt maken in je leven. Het is de enige manier om uit te vinden wie er nou echt onder je zelfgemaakte masker zit en de enige manier om de leegte te leren begrijpen. Er is basic goodness in ons allemaal, een tijdloze, angstvrije goedheid. Als we die plek eenmaal aangeraakt hebben dan smelt het verlangen om consumerend door het leven te gaan als sneeuw voor de zon. Dat verlangen maakt plaats voor het verlangen een wezenlijke bijdrage te leveren aan de harmonie tussen jezelf en anderen en zo in harmonie leven met het grotere geheel. De voorwaarde is dat je blijft werken aan de harmonie in en met jezelf.

De angst om open te zijn over wat er in ons leeft is kolossaal. Niets kan mijn deelnemers aan de 100 Day Warrior meer in paniek brengen dan de gedachte dat andere mensen zouden kunnen lezen wat ze nu echt allemaal voelen. Het is zo paradoxaal want we ontmoeten voortdurend waardering en bewondering voor diepgevoelde openheid en oprechtheid. Bovendien doen we onszelf geweld aan als we ons anders presenteren dan we in werkelijkheid zijn. We schamen ons consequent voor het mooiste dat we hebben te geven: onze eigen waarheid, het echte, actuele verhaal achter het masker. Het is het meest ontwapenende en bevrijdende wat we hebben.

Ik wil graag dat er over 30 jaar nog planten, dieren, schone lucht, schoon water en veel wijze en compassievolle mensen zijn. Er komt een kindje aan en ik wil hem later niet hoeven uitleggen dat ik geen vinger heb uitgestoken. Ik kan helpen mensen zichzelf beter laten begrijpen en zich moediger en eerlijker door het leven te laten bewegen. Ik hoop dat door capabele mensen te trainen in openheid en kwetsbaarheid er een nieuw soort leiderschap ontstaat die uiteindelijk impactvol zal blijken. Hopelijk bereiken we op tijd het bewustzijnsniveau dat we nodig hebben om de schade die we onszelf en de planeet met ons blinde consumeren hebben berokkend te helen.

Dus als je een echt waardevol kerstcadeau overweegt, en je je ook ongemakkelijk voelt bij dat consumptiekeurslijf waarmee we onszelf verdoofd houden en de planeet uitputten, en je het gevoel hebt dan mijn verhaal oprecht en doorleefd is, dan is misschien deelnemen aan de 100 Day Warrior in januari een optie. Ik kan je helpen jezelf terug te vinden, om de beste versie van jezelf te worden in 100 dagen. Je zult een mooier mens worden.

“100DW heeft mij sterker en energieker gemaakt zowel fysiek als mentaal. Ik ben niet eerder zo uitgeaagd om mijzelf echt te leren kennen.” – Rozan D.

“De 100 Day Warrior is een reis zonder eindbestemming die iedereen zou moeten maken” – Marcia Lek-Teeken.

“Een levensveranderende ervaring! Inspirerend, motiverend en soms prikkelend” – Erik Tournoij.

“De 100DW heeft mij duizenden spiegels voorgehouden waarvan ik het bestaan niet wist” – Rob Coppen

“De mentale training heeft mij vooral veel inzicht gegeven in mijn eigen verdedigingsmechanismen. Ik ben daar geduldig en met zachte hand doorheen geleid zodat ik ze los durfde te laten. Er is nu veel meer ruimte voor openheid en warmte waardoor ik me privé en tijdens werk meer verbonden voel en waardevollere gesprekken voer. Erg fijn voor mezelf maar ook voor mijn omgeving.” – Kerstin K.

“De 100DW heeft mij een spiegel voorgehouden, in plaats van mijn angst te negeren ben ik mijn grootste angst gaan herkennen, aangegaan en.. ik heb hem overwonnen!” – Anouk M.

Het bericht “We Leren Niet Meer Om Mens Te Zijn Maar Om Consument Te Zijn” verscheen eerst op .

One of the things I didn’t foresee was that the 100 Day Warrior would become a success and that this meant that I wouldn’t be able to travel for 220 consecutive days per year. Which means that there is a lot less time for me to train with my spiritual teachers. This is a great sacrifice. As a zen student you want to go on sesshins (meditation retreats) as often as possible -most zen centers have about 10-12 sesshins per year. For me this used to translate to approximately 2 months per year. The last few years it has been zero days. That sucked. But now there is Corinne in my life.Yesterday I received an assignment. For the next year or so (I assume) we will work on some spiritual text, consisting of 59 sentences and an introduction of 4 sentences. Every week she will give me a new sentence so I assume it will take more than a year before I have read these 2 pages. I should ‘work’ with the words in my meditation. By repeating them internally and allowing feelings, images, thoughts and opinions come up I can explore their meaning and perhaps find truth. But the fishy part is that there is no real end goal here. One of the goals is to exhaust the thinking mind. The thinking mind will want to produce the ‘right’ answer as fast as possible and be all chuffed with himself. The training is to keep exploring, twisting and turning, even observing the need for answers and accomplishment and the frustration of not arriving at a rewarding place. By going deeper and deeper I will have an opportunity to see when I get really frustrated and to go even beyond that place.For the next 12 days I will work on the following three words: Life is precious.

I will share a fragment of what I wrote directly after my first meditation on those words:

“Life is precious, life is precious, life is precious, life is precious. The words are going through my awareness like a mantra while sitting in meditation. Inhalation: life. Exhalation: is precious. They feel quite empty to me, these words. Or hollow, that’s a better word. Just words. Just a belief. Something we say. Is life precious? If I die all the molecules that are now forming my body will be redistributed, all the proteins in my body have been building blocks of numerous other bodies before mine; they come from plants and animals who have been feeding on other life. Life seems an unstoppable force. But precious? ‘Life is movement’ seems more appropriate. ‘Life is suffering’: also more appropriate. The moment I wake up I feel a bit of anger, a bit of pressure, some sadness and loneliness. I never wake up in a fairy tale. (…)”

During the 100 Day Warrior my participants receive an affirmation in their phones daily. Since they are new to meditation I don’t pressure them to go into the words as deeply as Corinne Sensei asks from me. But you can work with an affirmation in the same way. This week’s affirmation on Posture and Attitude goes like this:

I stand tall but gentle

I don’t hide, shrink or inflate

In every moment

My hearts is open and my back I straight

We can question every word, every line. When I chew on the line ‘I don’t hide, shrink or inflate’ I immediately feel that I’m a liar. Off course I hide sometimes and I also resonate with the feeling of shrinking and blowing myself up. In fact, I hide, shrink and inflate a lot more than I would like. What is behind this shrinking and hiding? Who is the one who hides? What is the price of this behavior?

The beauty of meditating and contemplating on an affirmation or an apparent cliché like ‘life is precious’ is that you can arrive at your own truth. In a way you are penetrating a mystery when you decide to go deeper and deeper into something that can also be consumed in a very superficial way. And perhaps you will even become a living example of your own truth. Because if you have seen for yourself that life is precious and you have also seen that you don’t behave accordingly because there are all kind of limiting beliefs interfering with your truest essence it would only make sense to no longer attach to your limitations. That would be a pretty profound transformation of the paradigm you live from.

Het bericht Life is Precious – On Deepening Your Understanding Of Life verscheen eerst op .

De meeste mensen hebben een verstoorde relatie met hun lichaam. We hebben de neiging ons lichaam te behandelen als een machine of een vervoersmiddel. We oordelen vaak kritisch over ons lichaam of erger, dan zijn we ronduit ontevreden. Zelden komt je mensen tegen die hun lichaam te mooi, te sterk of te duurzaam vinden.

Maar of het nou om positieve of negatieve gedachten gaat, we hebben het nog steeds over denken. Wat als we de focus verschuiven van denken naar niet-denken? Wat als we de gedachten en de oordelen over het lichaam laten voor wat ze zijn en focussen op wat we in het lichaam voelen?

Tijdens de 100 Day Warrior wil ik mensen laten ervaren dat ze niet zijn wie ze denken dat ze zijn. Tijdens de week over de The Body willen we beginnen met het veranderen van de relatie met zichzelf door het voelen te trainen.

De eerste meditatie die de deelnemers leren is de bodyscan. Zelf begon mijn spirituele training in de zentraditie met 2x 30 minuten bewegingloos zitten op een meditatiekussen, zonder enige instructie. Ik had alleen een paar boekjes gelezen over hoe het 60 jaar geleden toeging in traditionele Japanse zenkloosters en die bleken veel strenger dan de plekken waar ik kwam. Maar wist ik veel dus ik durfde echt geen vin te verroeren, Dat was een vrij strenge leerschool. Als mindfulnesstrainer leerde ik cursisten te beginnen met de bodyscan. In het begin vond ik de bodyscan maar saai, ik vond het maar een slap gedoe, niet ‘het echte werk’. Maar na verloop van tijd ben ik gaan inzien dat het een briljante manier is om een fundament te bouwen van lichaamsbewustzijn.

De bodyscan is een hele simpele oefening: je gaat met je aandacht door het lichaam, van je voeten tot je kruin. Supersimpel. Maar wat het tricky maakt is dat je die reis heel erg langzaam maakt en je geest dus alle kant op wil springen.

Hoewel de bodyscan meestal liggend wordt beoefend, is het belangrijk om te realiseren dat de bodyscan geen ontspanningsoefening is: het doel is niet om je kalm te voelen (en vooral niet om te proberen je kalm te voelen). Het belangrijkste doel van een bodyscan is om de ruimte te creëren voor een zintuiglijke ervaring , om te ervaren hoe het is om een ​​lichaam te zijn in plaats van een lichaam te hebben.

De dingen die we tegenkomen als we zo’n scan doen – gedachten, spanning, angst, verveling, vrede, stilte, tevredenheid , gevoelloosheid, ongemak, irritatie – zijn minder belangrijk dan onze bereidheid om met mildheid en geduld met deze optredende fenomenen te werken: steeds wanneer we opmerken dat de geest is afgedwaald in het denken, of gehechtheid of afkeer koestert, keren we terug naar de oefening. Steeds opnieuw.

Dus je ligt daar op je matje je tenen te voelen. Hoe kan zo’n suffe oefening zo belangrijk zijn? Hier komen de zeven aspecten van mindfulness die worden beoefend middels de bodyscan:

1. Aandacht.

Door bewust te kiezen om de geest in een lichaamsdeel te brengen, trainen we ons vermogen om aandacht te besteden. Aandacht wordt ook getraind door de geest van het ene object naar het andere te verplaatsen en door terug te keren naar een object wanneer we merken dat de geest is afgedwaald. Aandacht trainen in een bodyscan lijkt zo een beetje op krachttraining: de inspanning om weerstand te overwinnen cultiveert kracht en flexibiliteit. Elke keer dat je een bodyscan uitvoert, word je ‘aandachtsspier’ sterker.

2. Bewustzijn.

Wanneer ze de bodyscan voor het eerst oefenen, merken de meeste mensen dat hun geest overal lijkt heen te zwerven. Ook al zijn we bij de start heus van plan om consequent op te letten, toch is dat niet helemaal wat er gebeurt. Dit is niet erg. Zo leren we hoe beweeglijk de geest is, we worden ons bewust van ons bewustzijn. Onze patronen leren kennen is de eerste stap om er mee te kunnen werken.

Een deel van de oefening is om bewust te worden van wat er in de geest gebeurt, inclusief de dingen waarvan we niet wilden dat die zouden gebeuren.

3. Belichaming.

Door keer op keer de aandacht in ons lichaam te vestigen leren we de neiging om ‘in ons hoofd te leven’ enigszins te balanceren. Het lichaam voelt eerder dan het hoofd denkt, dus door lichaamssensaties te voelen, kunnen we ons in een voller sensorisch palet onderdompelen. Levend vanuit ons lichaam stemmen we ons af op een manier van waarnemen die meer gecentreerd, geaard en direct in contact is met de wereld om ons heen, in plaats van altijd verstrikt te raken in concepten., ideeën en oordelen.

4. Berusten.

De meesten van ons zijn eraan gewend om hard voor zichzelf te zijn. We beschouwen training als een manier om te proberen met trekken, duwen, doorbijten en zweepslagen iets te bereiken. Meditatietraining doet iets anders. Tijdens de bodyscan word je keer op keer uitgenodigd om met mildheid terug te keren naar de oefening wanneer je afgeleid bent. Wanneer we merken dat de geest ronddoolt, dan accepteren we dat. Dit is gewoon de manier waarop de geest is voor nu. Hoewel we het misschien niet altijd leuk vinden wat we tegenkomen, kunnen we onszelf trainen de waarheid toe te staan ​​als ons startpunt, in plaats van proberen de plek waar je bent af te wijzen of te veroordelen.

5. Onprettige ervaringen verkennen.

Als we ons bezighouden met het verkennen van lichaamssensaties, kunnen we gevoelens ontdekken die we niet leuk vinden. Ongemak en pijn, irritatie en verveling, verdriet en gevoelloosheid zijn allemaal veel voorkomende ervaringen als je een bodyscan doet. De gebruikelijke manier om met deze gewaarwordingen om te gaan is ze proberen te vermijden. We willen niets onprettigs voelen dus ons hoofd gaat argumenten en strategieën bedenken om de confrontatie met het gevoel te stoppen wat het geheel alleen maar onprettiger maakt. Tijdens de bodyscan geven we daar niet aan toe. Dus in plaats van ons lijden te verergeren door met de ervaring te vechten, leert de bodyscan ons hoe we zachtjes in het ongemak kunnen leunen. Hoewel dit tegenstrijdig lijkt, vermindert het de kracht van het ongewenste gevoel. Wanneer we onze ervaring met milde nieuwsgierigheid benaderen, en we zelfs onplezierige sensaties volledig doorvoelen, zal de noodzaak om stressvolle gedachten en reacties te produceren als er iets onprettigs gebeurt verdwijnen. We worden vrijer, toleranter en moediger.

6. Verwondering.

We kunnen natuurlijk door het leven sjezen en alles maar als vanzelfsprekend beschouwen. Maar wees eens eerlijk: is het niet waanzinnig dat we een lichaam hebben en een geest om dat lichaam te ervaren? Door aandacht te besteden aan lichaamssensaties en op te merken wat er zich in ons bewustzijn voordoet, neemt onze belangstelling voor het leven toe. We zien ons leven niet langer als een verzameling filosofische ideeën maar als een fenomeen dan ervaren kan worden. De bodyscan leert ons om af te stemmen op de wonderlijke realiteit van leven van moment tot moment. Zo kan een diepe verwondering ontstaan die gepaard gaat met ontzag en dankbaarheid.

7. Bevrijding van illusies en patronen.

Wanneer we leren héél aandachtig onze gevoelens en ervaringen te observeren dan komen we tot de conclusie dat alles altijd in verandering is. We merken hoe stress en lijden ontstaat wanneer we proberen aangename gevoelens vast te houden of wanneer we pijnlijke gevoelens afwijzen, en we zien hoe sensaties voortdurend bewegen, verschuiven, toenemen en afnemen in intensiteit. We kunnen zelfs zien hoe het ‘ik’ met al zijn voorkeuren en weerstanden een illusie is waar we niet noodzakelijkerwijs aan vast hoeven te klampen.

Ik geef toe, ik was zelf een van de mensen die de bodyscan altijd maar saai vond. Maar door de bodyscan te oefenen, leer je meer in je lichaam te wonen. Je lichaam word je huis, je tempel. Door je lichaam goed te kunnen voelen word het ook vanzelfsprekend om het goed en zorgvuldig te voeden. Vervolgens is liefdevol met je lichaam omgaan ook zorgdragen voor onderhoud. Zoals je een kind moet stimuleren met allerlei prikkels zodat het zich kan ontplooien, zo wil je ook je lichaam stimuleren om het potentieel ervan te realiseren. Wanneer we training, meditatie en voeding op elkaar gaan afstemmen, dan gaat je lichaam veranderen. Onder invloed van de liefde en zorg die je erin stopt, ontwikkel je tot de mooiste versie van jezelf.

Het bericht De Wijsheid van de Bodyscan in Zeven Punten verscheen eerst op .

Participants are required to share their insights and experiences weekly in a closed Facebook group. The only way to get into that group is by participating in the 100 Day Warrior. This also means that new members, the 2 groups who started last weekend, feel exposed to 160 people they don’t know. Or even worse: they see people in the group they do know, professionally or otherwise.

Most participants experience the weekly post as a significant obstacle. It takes courage and bravery to expose oneself like that. It brings up many things. Is my writing good enough? Is my spelling good enough? Are my experiences and insights interesting enough? What will people think of me? Fear, shame, resistance, and anger: it all comes up. And why? Because the only thing required is honesty. Since most people will judge themselves quite honest an invitation to show up honestly should be met with enthusiasm. Right?

(Your honesty can change lives: Using Social Media As A Tool For Spiritual Growth)

On second look we have a difficult relationship with honesty. We learn that we should be honest but we also learn there are a lot of human characteristics that are not something to be proud of. So in reality we are trained to come across as honest while hiding what is beneath the surface. This is not real honesty; this is a very selective form of honesty. The tricky thing is that we might not be aware of how dishonest we actually are. And even trickier is that the dishonest part of ourselves doesn’t want us to find out how dishonest we are. We don’t want our self-image being jeopardized.

To become honest with ourselves is something that requires training. Observing feelings and thoughts is the first step: learning to face yourself without looking away. This is what meditation teaches us. Learning to share what we see is the second step. First you become honest with yourself, and then you become honest with others. Partial honesty is not honesty. It is a big thing to swallow because it will cause your paradigm to shift.

(More on vulnerability and honesty: A Cage Fighter Teaches Forgiveness)

There is a specific reason why I am such a big fan of practicing written honesty. My personal breakthrough moment happened while writing a letter. I saw my ego come crashing down when I apparently hit a crucial ‘artery’ while digging in the sadness and pain of that moment. A mind blowing discovery. You can create a dialogue with your self. You can ask questions. We can have these rhetorical questions like ‘why am I lonely?’, ‘why am I unhappy?’, ‘why do I feel unloved’ going through our minds. When you catch yourself entertaining a thought like that you can write the question down and let your true self give the answer. Writing can become a tool of self-discovery, a way to untangle yourself. It is relieving, enlightening and liberating. Potentially it can change your live, I’m the living proof of that.

(Curious of what a practice in honesty, courage and discipline can do for you? Join one of my 100 Day Warrior Programmes!)

Het bericht Real Honesty Is Hard But Important For Change verscheen eerst op .

As a young child he was severely bullied. In the clip he shares the story about how he met his childhood bully as an adult. Only now the situation is different; Georges has become a world champion and his bully has become homeless and is begging for food.

The story is truly touching and inspiring. I find Georges honesty heartwarming. The story also reminds me of how I accidentally figured out how coaching works. I was participating in a martial arts retreat somewhere in 2007 or something. My teacher Ron had taken a young guy with him who was sent by a detective who was also an oldtimer in the martial arts world. This young guy, F., was heading for a criminal life and the cop tried to help him by introducing him to training. So I find myself in the same retreat as this kid. I took a liking to him, also because I found the other participants a little bit boring. A couple of funny things happened there. The kid was behaving like a jerk in the beginning. But all the other participants where people in 30s, 40s and older and on same sort of meditative path. Result: his provocations didn’t trigger anyone. Nobody got angry with him, nobody rejected him. Guess what happened? He became super kind, super helpful, almost over night.

In our free time we chatted. He shared his criminal stories with me. I told him about my time when I was not too impressed by the idea of laws. I also told him what I regretted and what consequences I had to face later in time. It was just nice to chat.

When the retreat was over this tough guy was crying his eyes out. An environment of people who cared, who were kind and who didn’t judge him was tough to let go of. It was so sad to see.

A couple of weeks later I got a phone call. The lady on the other side said ‘you don’t know me but I’m the mom of F. I want to thank you for what you did for my son’. Apparently he came home a changed kid. This was the first time I understood coaching: when we talked I had zero intention of changing him. I wasn’t teaching him anything, I was just listening to his stories and sharing what I had lived through. I was just being honest about my experiences. I learned that honesty and honesty alone can change people.

It is this kind of honesty what I hear in the story of Georges St-Pierre.

(Curious of what a practice in honesty, courage and discipline can do for you? Join one of my 100 Day Warrior Programmes!)

Het bericht Cage Fighter Georges St-Pierre Teaches Forgiveness verscheen eerst op .